Ваенны лётчык першага класа падпалкоўнік Уладзімір Карват цаной уласнага жыцця не дапусціў падзення палаючага і практычна некіравальнага самалёта на населеныя пункты, чым выратаваў мноства чалавечых жыццяў.
Уладзімір Мікалаевіч Карват нарадзіўся 28 лістапада 1958 года ў Брэсце. Як успамінаюць педагогі, вучыўся Валодзя лёгка і ахвотна, хаця выдатнікам быць не імкнуўся. Вылучаўся сваёй спартыўнасцю, горача любіў футбол - трэнеры нават прадказвалі яму добрую футбольную кар'еру. Але Карват марыў аб небе. У дзяцінстве хлопчыка цікавіла ваенная гісторыя роднага краю, таму вольны час ён бавіў з настаўнікам і сябрамі ў Брэсцкай крэпасці. Падарожжы па казематах і руінах цытадэлі і аповед пра яе абарону зрабілі на Уладзіміра вялікае ўражанне, і ён захацеў стаць ваенным лётчыкам.
У 1977 годзе паступіў у Армавірскую вышэйшую ваенную авіяцыйную вучэльню лётчыкаў. Пасля выпуску быў адпраўлены на Далёкі Усход. Уладзімір Карват прайшоў шлях ад лётчыка да намесніка камандзіра палка па лётнай падрыхтоўцы. Лётаў на самалёце МіГ-23, асвоіў Л-29, Су-27. Яго кар'ера складалася паспяхова.
Усё як нельга шчасна складалася і ў асабістым жыцці. Са сваёй будучай жонкай Нінай пазнаёміўся яшчэ ў школьныя гады. Ніна рушыла ўслед за мужам на Далёкі Усход. У ваенным пасёлку Калінка Хабараўскага краю яны пражылі 13 гадоў. Сям'я Карватаў лічылася дружнай, пра такіх мужа і жонкі кажуць - "адно цэлае". У іх нарадзілася двое дзяцей - дачка і сын.
Летам 1994 года Уладзімір Карват прыбыў для праходжання службы ва Узброеныя Сілы Рэспублікі Беларусь і быў назначаны начальнікам паветрана-агнявой і тактычнай падрыхтоўкі 61-й знішчальнай авіяцыйнай базы ў Баранавічах. Назапашаны досвед дазволіў Уладзіміру Карвату з першых дзён адчуць сябе ўпэўнена і паспяхова зладзіцца з цяжкасцямі на новай пасадзе. Да таго ж па сваім характары Ўладзімір быў чалавекам адчыненым, жыццярадасным, з добрым пачуццём гумару, тактоўным і далікатным, таму ў калектыве авіябазы яго адразу ж пакахалі. Уладзімір Карват быў сапраўдным асам, ён шчодра дзяліўся з падпарадкаванымі сакрэтамі майстэрства. Высокі прафесіяналізм дапамог яму прыняць няпростае, але адзінае правільнае рашэнне ў крытычнай сітуацыі.
23 мая 1996 года падпалкоўнік Уладзімір Карват выконваў вучэбна-трэніровачнае заданне на самалёце Су-27П, якое ўключала ў сябе палёт у аблоках з вялікімі кутамі нахілу і адпрацоўку тактыкі вядзення паветранага бою ў складаных метэаўмовах у начны час. Калі ён знаходзіўся на вышыні 900 м, успыхнуў пажар. Самалёт пачаў губляць кіраванне і падаць. Сітуацыя на борце была крытычнай. Пілоту загадалі катапультавацца, але ў гэты час ён знаходзіўся над сёламі Арабаўшчына і Вялікае Гацішча Баранавіцкага раёна. Нягледзячы на штосекундную небяспеку выбуху, ён да апошняга моманту спрабаваў адвесці машыну ўбок. Праляцеўшы амаль кіламетр, самалёт разбіўся і ўзарваўся на значнай адлегласці ад дамоў. Гэта быў не проста кіламетр - з кожным з яго метраў былі намёртва спаяныя апошнія долі секунды жыцця мужнага пілота Уладзіміра Карвата. І будучыя хвіліны, гадзіны, гады жыцця шматлікіх дзясяткаў выратаваных ім жыццяў.